Laatste dag!

Het is ineens alweer de laatste dag in China, en dus ook de laatste dag van deze reis.. Dat gaat snel.Niks tegen Nederland,maar ik heb eerlijk gezegd nog helemaal geen zin omterug tegaan en weer het serieuze leven in te duiken, dus we beschouwen het maar even als een tussenstop tot de volgende reis! ;) Er zijn al vele plannen!

De afgelopen dagen zijn we in Xiangeweest,de hoofdstad van Shaanxi, en stiekem een gigantische stad met 8 miljoen inwoners. We hadden een heel gezellig hostel, met een klassiek Chinese sfeer van binnentuinen en rode lampionnetjes. Ik heb me prima vermaakt al dwalend door de wijkjes van Xian, waarbij vooral in de Moslimwijk (invloed van de zijderoute) de drukke levendige Chinese sfeer waarbij alles op straat gebeurd gevonden kon worden. Zo zijn ook de hutongs in Beijing, daar waar ze niet platgeggooid zijn om plaats te maken voor dure Westers ogende brede straten.

Een ander hoogtepunt was het beklimmen van de Hua berg, met zijn vijf hoge toppen, een paar uur van Datong. De bergen zijn heel erg steil, dus dat was weer een dag alleen maar steile trappen klimmen, vasthoudend aan ijzeren kettingen. We kwamen tot rond het wolkniveau (ik geloof dat de hoogste rond de 2400 m is), dus dat was heel erg mooi. Na alle steden was een beetje natuur ook weer een welkome afwisseling.

We zijn nu weer in Beijing, nog alle laatste dingen zien, doen en kopen, om vanavond af te sluiten met een pekingeend diner. Ik ben benieuwd! En dan morgen alweer naar het vliegveld, dus tot snel!

x Marieke

Berichtje uit Pingyao

Hallo!

We zijnnu al een paar dagen rond aan het reizen door de provincie Shanxi, en het is weer helemaal anders dan Beijing. Ik heb nu pas echt het idee dat ik in China ben, terwijl dat in Beijing een beetje te ontastbaar bleef. Beijing is een hele leuke stad hoor, maar stiekem wel een beetje Westers natuurlijk. Het is heelvreemd om die tegenstellingen te zien als jedoor de stadjes en dorpjesrijdt. Aan de ene kant lijkt het alsofje door de geschiedenis gaat, boeren die met hun os het land omploegen, lemenhuisjes onderaan deberghellingen, een ezeltje op straat. Aan de andere kant is alles ook helemaal modern, overal reclameborden, supermarktjes, brede asfaltwegen. Het is een land van extremen, kortom.

Met veel handen en voetenwerk (wat is dat toch leuk) hebben we treinkaartjes gekocht naar Datong (dat klinkt heel makkelijk, maar dat schijnt allemaal heel ingewikkeld te moeten gaan hier), en ook niet onbelangrijk: zijn we bij het goede treinstation in Beijing terecht gekomen. Ook hier maar weer een experimentje, want de bushaltes zijn ook allemaal Chinees. Maar als je met je treinkaartje zwaait,zijn er altijd wel mensen die gaan roepen als je bus er is, en ook als je er weer uit moet, dus het komt altijd allemaal vanzelf goed. Iedereen is echt heel behulpzaam overal, heel lief. In Datong werden we meteen naar binnen geroepen bij het kantoortje van onze grote vrienden van het CITS: Chinese international travel service. Dat hebben ze hier dus, een travel service. Dat zijn mensen die gratis voor je gaan uitzoeken welke tickets je waar moet kopen, voor bussen, treinen, hostels, dingen die je wil bezoeken, het maakt niet uit, ze regelen het wel. Binnen een paar minuten hadden we a een hostel gevonden in Datong, een bus die ons naar de plekken bracht die we wilden bezoeken de dag erna (daar stopt namelijk geen openbaar vervoer), een busticket naar Wu Tai Shan op maandag en ook al een hostel daar.Dus wij konen lekker relaxen de rest van de avond. Ons hostel was ook nog eens heel goed gelegen, alleen de douche/wc combinatie was een beetje minder geniaal (denk: stinkend wcgat met een douchekop erboven). Hadden we wel weer een mooi gespreksonderwerp met medebackpackers. De fabel dat backpackers verhalen over sanitaire voorzieningen uitwisselen, zoals soldaten oorlogsverhalen uitwisselen, in de categorie: dat hebben we dan toch maar weer overleefd, is dus waar. Weer een gezellig expeirmenteeldiner gehad. De eigenaar van het eettentje was zeer gefascineerd van ons en ons Chinese phrasebook. Hij heeft er een ware studie van gemaakt. Ze waren er ook erg humoristisch, en kwamen heel hard lachend met een Chinese menukaart aan (waar we natuurlijk niks mee konden). Het was best gezellig en lekker allemaal, al durf ik niet met zekerheid te zeggen wat ik op heb (dit keer niet gezegd dat ik vegetarisch ben namelijk).

Na een lekker nachtje slaap hebben we een bezoek gebracht aan de hangende tempels, enkele uren van Datong vandaan, en aan de grotten bij Datong,tempels volmet boedhistische beelden. De hangende tempels zijn ergens in de vierde eeuwgebouwd aan een steile rotswand. Het is echt prachtig! Ook de grotten waren heel erg mooi. Jammer dat er heel veel beelden (gedeeltelijk) zijn geroofd, onbegrijpelijk dat dat gebeurt. In Datong hebben we vervolgens ook nog heel Chinees gegeten in een hotpot restaurant. Een soort fondue, maar dan in de soep, heel lekker! Verder uitgebreid genoten van het Chinese straatbeeld, lekker hectisch allemaal. Met een beetje ronddwalen door wijkjes in Chinese steden kan ik me geloof ik best een tijdje vermaken. Wij zijn zelf overigens ook een attractie op zich. Er zijn maar weinig Westerse toeristen hier. Op allerlei willekeurige momenten springen er mensen tevoorschijn die een foto van je nemen. Ik sta inmiddels al op de (vakantie-)foto's van vele Chinezen.Vaakwillen ze ook samen met je op de foto, soms komener ook babiesen kinderentevoorschijn, of krijg jegezellig een arm om je heen geslagen. Alles natuurlijk met de nodigepeacegebaren.Eigenlijk hadden we iedere keermoeten vragen of ze al die foto's naar ons mailen, is wel een leuke souvenirtje in je mailbox! Nou ja, morgen weer een kans!

Vervolgens zijn we doorgereisd met de bus naarWu tai Shan. Dat is een dorpje/bergketen bezaaid met tientallen tempels.We hebben hier de nodige tempels bekeken, wat door de bergen gewandeld zover als dat lukte (ieder bergpad eindigt weer bij een tempel) en lekker gepicknickt met mooi uitzicht.Ook wel een grappig verhaal: we zaten even te lunchenhalverwege een berg, toen er een monnik langskwam die zijn mobieltje uit zijn gewaad trok, voor mn gezicht hield en een foto van me nam (haha.. ik sta in het mobieltje van een monnik, beetje raar idee).Hij kwam daarna gezellig bij ons zitten relaxen, even uitblazen van de steile klim. Leuk hoor, hij wilde ook een groepsfoto van ons allen, dus we hebben ook maar even zelf nog een foto van ons chillend met de monnik gemaakt. (Die heeft Jeroen, dus die hebben jullie nog tegoed).

Nu zijn we inmiddels na wat handen en voetenwerk voor de bus- en treinkaartjes terecht gekomen via een overstap inTaiyuan, in Pinyao. Dit stadje heeft nog een heel oud stadscentrum omringd door oude stadmuren,ergsfeervol. Ook het hostel is heelgezellig. Vandaag lekker rondgefietst (ze hadden zowaar een tandem voor Miriam!) en ook nog even gewinkeld en de nodige muziek ingeslagen! Wij vermaken ons nog wel even! Tot later!

groetjes,

Marieke

Beijing

Hallo!

China begint toch welstiekem een beetje leuk te worden. Het is wel lekker extreem en druk hier allemaal,dus een lekker contrast met Mongolie. De afgelopen dagen hebben we in een poging een beetje rustig aan te doen doorgebracht in Beijing.Dat relaxgedeelte is natuurlijk wel een beetje mislukt, maar je kan niet alles hebben.

We hebben allereerst eens een beetje geshopt voor zomerse fladderdingen, want het is hier wel een beetje warm. We zijn terecht gekomen in Qiamen, in de straat Darishal, een hele mooie en levendige wijk waar je je prima een paar dagen kan vermakenmetalle leuke straatjes voltheewinkeltjes, eettentjes, etc. Verder hebben we deze week een bezoek gebracht aan het park van de tempel van de hemelse vrede en natuurlijk de verboden stad. Voor deze toeristische dingen geldt hetzelfde als bij toeristische spots in de rest van de wereld:het is er vol met fotograferende en vooral ooksemi-nonchalant poserende Chinezen. En die doen alles natuurlijk ook in georganiseerde trips, compleet met gekleurde petjes waaraan je de rest van de groep kan herkennen enhaastige gids met vlaggetje en megafoon.Gezellig met z' n allen dus.

Na al dat toeristische geweld moesten we toch wel even de stad uit, dus vandaag zijn we maar eens naar de Chinese muur gegaan (want dat is natuurlijk helemaal niet toeristisch... dus).We hebben een tocht van tien kilometer gemaakt over de muur tussen twee plaatsjes ongeveer drie uur van Beijing af. Het was nogal stijl en afgebrokkeldop de meeste plaatsen, dus we hebben weer heerlijk wat beweging gehad.Jeroen had met zijn hoogtevrees ook wel een enerverende dag. Onze tocht duurde ongeveer vier uur, en het uitzicht was steeds adembenemend. (Gelukkig hebben we nog de foto's!) Moeilijk voor te stellen hoe de muurer in zijn gloriejaren heeft uitgezien, vandaag de dag is er op hele stukken niks meer van over. Op sommige stukken moesten we zelfs naar beneden klimmen om honderd meter naast de brug af te liggen, omdat de brug zelf teveel op instorten staat.

Verder is China heerlijk extreem. We hebben er een hobby van gemaakt vreemde dingen te kopen in de supermarkt. De score tot nu toe is chips met lycheesmaak en met bosbessensmaak, ijsjes met groene theesmaak, rare jelly drankjes, koekjes met uiensmaak en nog veel meer.

Daarnaastis het ook wel leukom in een willekeurig restaurant dat niet bepaald op toeristen is ingesteld heel avonturierlijk zomaar iets aan te wijzen op de kaart, die natuurlijk geheel in het Chinees is. En dan maar kijken wat we eten als het op tafel verschijnt. (We hebben wel een beetje valsgespeeld en gezegd dat we vegetarisch zijn. Dit in verband met het enge aquarium vol kikkers en andere gibberige beesten in de hoek, waar de kok af en toe een ongelukkig slachtoffer uit kwam vissen.) Het was een geslaagdexperiment en voor herhaling vatbaar.

Morgen gaan we op weg om de rest van China eens te verkennen. We houden het bij Noord-China, want tijd voor meer hebben we helaas niet. We hebben treintickets naar Datong gehaald, en vanaf daar zullen we zien waar het schip (de trein eigenlijk) strandt. Tot snel maar weer!

x Marieke

En toen was ik ineens in China

Hallo!!

We zijn zowaar in China sinds vandaag! De Transmongolie-express is volbracht! Ik geloof nog neit dat mijn hoofd het al helemaal doorheeft, die zit nog helemaal in Mongolie. De afgelopen twee weken warengeweldig. Ik vind het stiekem heel erg jammer dat ik weg 'moest' naar China. Wijze les voor de volgende keer: geen tickets van tevoren boeken!

DeMongoolse manier van leven is zomooi! Natuurlijk is het leven voornomaden wel zwaar.Zij zijnin het geheelafhankelijk van het land en het weer, en midden in de woestijn is alles wat je nodig hebt ver weg. Zelfs een simpel kopje thee zorgt voor een trip naar een afgelegen waterpomp, of als je geluk hebt een beekje of meer. Aan de andere kant is het heelrustgevend te levenmidden in de natuur: je hebt niets anders dande natuur,vee en je familie en eigenlijk ook niets anders nodig. Het klinkt misschien raar, maar zelfs de wc en douche miste ik niet eens (niemand van ons geloof ik, een ketel water of je hoofd onder een pomp is ook heel prima). Het is wel een eenzaam leven voor Mongolen.Tijdens onze trip stopten we meestal tegen de avond bij een ger die we tegen kwamen onderweg, om te vragen of we op hun kachel mochten koken en in hun ger mochten slapen die nacht. Meestal was het de enige ger in de wijde omtrek.We werden altijd met open armen begroet, en vooral de kinderen waren meestal uitgelaten mensen te zien. Omwat terug te doen hielpen wij dan met het hoeden van de schapen en geiten (die grazen meestal ver van de ger en moetenweer naar huis als de avond valt), of met andere klusjes. Althans als de familie dat toestond, want vaak willen ze niet datde gasten iets moeten doen.

We hebben prachtige dingen gezien: grote klifwanden en rotspartijen midden in de uitgestrekte woestijn, ruines vanboeddhistische kloosters die helaas door de Russen zijn verwoest in de vorige eeuw, natuurparken,allerlei wilde dieren, veel prachtige uitgestrektheid en 's nachts ook vooral heel veel sterren. En natuurlijk ook veel gedaan: een wandeling gemaakt over een gletsjer tussen twee rotswanden,kliffen afgedaald en opgeklommen, weer veel babygeitjes, -kameeltjes en lammetjes geknuffeld, natuurlijk paardgereden, gefermenteerde kamelenmelk gedronken, een ritje op kamelen gemaakt, ons favoriete spel ankelbone gespeeld, onze Mongoolse kookkunstgeperfectioneerden natuurlijk weer in gers geslapen. Dat alles onder leiding van onze lieve gids Alma en de ook hele lieve chauffeur Itsge (of hoe je dat dan ook schrijft).Alma was enorm gezellig, ze weet veel van Mongolie en bovendien zorgdeze er met haar heerlijke kookkunsten ook nog eens voor dat het ons aan de nodige vitamines niet ontbrak (jeej veggies!).Het is wel raar dat iemand voor je kookt, maar dat is weer zoiets van de Mongoolse cultuur. Hoe hard je ook probeert, zevoelen zich heel snel bezwaard als degasten iets moetendoen (zelfs als het vrijwillig is).

Een absoluut hoogtepunt was de vijfde dag van de Gobi tour. We hebben toen een hele leuke rit gemaakt op kamelen, en vervolgens tegen zonsondergang een nog veel mooiere klim gemaakt naar de top van 200 meter hoge zandduinen. Hoe we op het geniale plan kwamen dat we dat wel even konden doen, dat weet ik niet meer. Het was in ieder geval nogal een vermoeiende bezigheid, stijl omhoog op los zand. We hebben ons halverwege toch regelmatig afgevraagd waar we mee bezig waren. Toch maar goed dat Alma pas achteraf zei dat bijna niemand de top haalde. Een uurtje of anderhalf later waren we er dan eindelijk en toen bleek het de vermoeidheid en zandhappen(het waait best hard daar boven) meer dan waard. Zo prachtig, de zon bijna onder en alles leek enorm klein. Ons busje stond ergens als een miniscuul pixeltje in de verte en ik heb nog nooit zo ver kunnen kijken.Dan lijkt de wereld enorm! Een ander bijzonder moment was ons bezoek aan de oude hoofdstad van Mongolie (ten tijde van Chingis Khan) Khar Khorum, waar we in het boeddhistisch klooster Erdene Zuu Khiidhet ochtendgebed van de monniken hebbenmeegemaakt (chanting, ik weet niet zo goed hoe je dat moet vertalen in het Nederlands).

En dan vergeet ik bijna de grootste attractie van alles: de rit in het hippe Russische busje. Allereerstis het misschien handig om te weten dat ze in Mongolie niet aan wegen doen, alleenin en vlakbij Ulaan Baatar.Als een waanzinnige moet je op die wegenom de kuilen heenzigzaggen. Daarom rijdt iedereen liever in de berm naast de weg, omdat dat beter te doen is. In de rest van het land zijn de wegen meer karresporen, een soort van indicatie waar je het beste kan rijden. Ook dat is het kuilen ontwijken een ware kunst, en hoe je dan moet navigeren was ons helemaal een raadsel. We waren dan ook erg blij dat het plafond bekleding had.

Ik moet helaas gaan, mijn internettijd is over. Later meer over China!

Toch even een kort verslagje van Terelj

Hallo!

Ik heb toch nog even een gaatje gevonden voor een verslagje van de afgelopen dagen. Het was zo leuk, dat kan ik jullie iegenlijk niet onthouden natuurlijk. Ondanks het gebrek aan sanitaire voorzieningen (wassen met vochtige doekjes en plassen met uitzicht: dus achter een boom, of in zo'n houten hutje met een plank boven een gat ergens in een weiland) en het gebrek aan privacy (als we wakker werden in de ger, zat die al helemaal vol met familieleden en buren die relaxed toekeken hoe wij ons zo discreet mogelijk probeerden aan te kleden in onze slaapzak) en het eten waar in het geheel geen groenten of kruiden in voorkomen, had ik heel graag nog veel langer gebleven. Mongolie is echt prachtig, de mensen zijn ontzettend gastvrij, en het is gewoon echt heeeel mooi.

We hebben bij vier families gelogeerd, en met hun meegeleefd. Dus zonder gids, gewoon meeleven met het nomadenleven. Dat betekent meehelpen back to basic, slapen in een ger, water halen uit de rivier, poepscheppen in de ochtend, het vee verzorgen, schapen hoeden, de pasgeboren lammetjes en geitjes 's avonds vangen en in de warme ger plaatsen, zodat ze de koude nacht doorkomen. We mochten ook kennismaken met Mongoolse tradities, het koken van Mongools eten, boogschieten, snuiftabak, het spelen van anklebone (een spelletje met enkelbotjes), zien hoe Mongoolse klederdracht wordt gemaakt, Mongoolse zelfgemaakte kaas eten (heerlijk, al is de gedroogde versie een beetje minder goed te doen), melkthee drinken, het spelen op een paardenkopviool, het zingen van Mongoolse liedjes al trekkend op de ossenkar, etc. Daarnaast waren we constant in die prachtige Mongoolse natuur, uitgestrekte vlaktes met het vee dat overal loopt, bergen, riviertjes (die we ook moesten oversteken met de kar en dat ging soms maar net), ijs. Het is hier overdag trouwens helemaal niet koud, best wel warm zelfs. Het klimaat is gewoon extreem, en daardoor verschillen de temperaturen bij dag en nacht enorm. Dat is ook de reden dat al dat ijs hier kan blijven liggen. (En het is hier natuurlijk ook heel hoog.) Communicatie ging af en toe wel moeilijk. Wij hadden onze woordenlijst en zij die an hun, maar gesprekken blijven dan toch beperkt tot de onderwerpen die daar in staan (leeftijd, hobbies, wat is je beroep, is your cattle fattening up nicely?, etc). Helaas heb ik mijn phrasebook ook per ongeluk terug gegeven aan de Mongoolse bodem (oeps), dus dat hielp ook niet echt. Uiteindelijk bleek dat we met handen, voeten en heel eel geduld en proberen toch hele gesprekken konden voeren (af en toe erg hilarisch, maar des te leuker).

Ik heb het enorm naar mijn zin gehad. Het is jammer nu terug te zijn in Ulaan Baatar. Deze stad is helemaal niet mooi, veel te druk en stoffig en veel te Westers ook. Het echte Mongolie is zoveel beter. Dus over 15 minuten stappen wij de bus in naar de Gobi woenstijn. Weer plassen met uitzicht en handen en voeten werk. Leuk leuk! Hopelijk nu ook: kamelen, paardrijden en tempels. En hopelijk werkt mijn knie nu mee (ik heb helaas een bergbeklimming moeten overslaan, omdat ik een beetje ongelukkig terecht kwam bij het oersteken van een beekje). Jullie horen nog van me! En nog bedankt voor de reacties, het is heel leuk wat van jullie te horen!

Foto's!

Het internet is weer eens tergend langzaam en wij hebben natuurlijk weer helemaal geen tijd om onze blog bij te houden. Veel te veel te zien en te ervaren in het prachtige Mongolie, dus zonde om onze tijd te verspillen in Ulaan Baatar achter een pc. Even een korte indruk aan de hand van de foto's, en het was geweldig! Wat zijn de Mongoolse nomaden gastvriendelijke lieve mensen!

Morgenochtend vertrekken wij overigens voor negen dagen naar de Gobi woenstijn! Later dus meer!

PS Check ook de andere blogs (Jeroen heeft iig al foto's geupload), we hadden af en toe maar een camera bij ons, dus de foto's zijn verdeeld.

Update van de plannen!

Hoi mensen!

Er is hier zoveels te doen en te zien dat het even noodzakelijk is om onze plannen om te gooien. Drie weken in Mongolie is veel te kort!!

We zouden eigenlijk aankomende week (maandag tot en met zondag) met nomadenfamilies gaan meereizen. Dat hebben we een beetje vervroegd zodat we de anderhalveweek daarna nog tijd hebben voor nog meer reizen door Mongolie, zoals door de Gobi woestijn, of de bergen, of de watervallen en hotsprings, en naar de tempels, nou ja dat moeten we dus nog beslissen wat we precies gaan doen.. Alleerst maar even de aankomende week.

Morgen pakken we de bus naar Terelj National park. Daar worden we opgehaald met een ossenkar door de eerste nomadenfamilie, die ons een paar kilometer verderop brengt naar zijn ger en familie.Vanaf dan gaan wij volledig over op de nomadenstijl van leven: slapen in een gertent, nomadenvoedsel eten (schaap, schapenhoofd, schapenvet, melkthee, yoghurtachtige dingen, hele harde kaas, en nog een beetje meer schaap), geen douche of wc, geen telefoon,alletradities en rituelen volgen, vodka en airag (gefermenteerde paardenmelk) drinken, de shammangoden vereren, en natuurlijk alles bereizen per paard.We gaan naar vier verschillende families, en reizen van ger naar ger per paard, zoals dat hoort in Mongolie.Vanaf volgende week (woensdag ofdonderdag) horen jullie alle verhalen!

Eindelijk in Ulaan Baator!

Hoi iedereen!

Na vijf dagen in de trein zijn we dan nu eindelijk aangekomen in Mongolie! Heerlijk, eindelijk weer douchen en langer dan een half uur naar buiten, niet meer uit je bed wiebelen bij iedere bocht en vooral naar de wc als je dat wil (bij de douanes ging de wc zeker zes uur lang op slot, en een half uur voor en na iedere stop ook). Hier in het hostel hangt een poster van Azie, het is toch best wel een gigantische afstand die we zojuist hebben afgelegd!

Allereerst de Tranmongolie express: zodra we in Moskou op het perron stapten waren we in Azie. Overal stonden groepen Mongolen met nog veel meer bagage. Absoluut alles gaat mee, enorme tassen, dozen, grote pakketten van minstens 4x4x4 meter op steekwagens, en overal wordt een plaatsje voor gevonden. Dat merkten we ook meteen toen we onze coupe vonden, die was compleet volgestouwd met vanalles en nog een beetje, op de stoelen, onder de banken, flessen olie, jassen, een hele paspop in het compartiment boven de deur... Dus eerst even flink aan de arbeid, op advies van het reisbureau alles zonder pardon de gang in gemikt. Je weet maar nooit wat er in zit, en de Russische douane staat niet zo bekend om zijn begripvolheid. Bovendien willen we ook wel ergens kunnen slapen. Maar Mongolen zijn erg vindingrijk, dus ze vonden binnen vijf minuten weer een nieuwe plekje. Het is een ware kunst. Bij iedere stop op het traject moet vervolgens al deze bagage met veel haast het perron op worden gesleept, de paspoppen en schoenen voornamelijk, om alles tijdens de reis aan de Russen slijten. Iedere stop, hoe kort ook, weer. Geniaal om te zien. Al die paspoppen werden vervolgens heel de reis weer in onze gang gestald, naast alle andere dozen. We zijn er erg acrobatisch van geworden, met een kopje hete noedelsoep zigzaggen over de dozen.

De trein die we namen is een Mongoolse trein, dus aan al ons moeizaam geleerde Russisch hadden we niet veel meer. Wel een leuk gesprekje houden met de buurman, die maar niet snapte dat als ik een paar woorden Russisch kan, ik niet automatisch uitgebreide conversaties kan voeren. Wel heel lief en behulpzaam, al onze reisgenootjes. Het cyrillisch lezen lukt ook al aardig en gelukkig hebben we daar ook nog wel wat aan in Mongolie. Bij de douane kregen we bijvoorbeeld ook formulieren die volledig in het Mongools waren. Hellup! Toch een beetje lastig.. Aangezien we toch in Ulaan Baator zijn gearriveerd zullen we toch wel niet hele gekke dingen hebben ingevuld. :) En hoewel de douaniers er heel streng uitzagen en de boel compleet werd onderzocht (er gingen luiken open in de vloer die ik in die vijf dagen niet eens had gevonden), waren ze stiekem heel aardig tegen ons.

Vreemd genoeg gingen achteraf die vijf dagen best snel voorbij. Ik ben nog niet eens aan mijn boek begonnen. Erg gezellig steikem, vijf dagen op elkaars lip. We werden er wel snel heel melig van, maar we zijn toch nog steeds goede vriendjes. :) En genoeg te zien, vooral het Baikalmeer was prachtig, nog compleet bevroren. Verder vooral heel veel natuur (Siberie) en toch ook heel af en toe een Russich dorpje, wat meestal vooral onverharde wegen en houten huisjes zijn, en in de heel sporadisch voorkomende steden grote grauwe flats daarnaast. Een compleet andere wereld dan Nederland, waar dit soort hutjes absoluut ondenkbaar zouden zijn. Ik vraag me ook af hoe ze daarin de Siberische winters kunnen doorstaan. Verder natuurlijk alle mensen in de trein. Er zijn nog bijna geen backpackers, het is nog buiten het seizoen, dus vooral Mongoolse handelaars (hele families) en een enkele Rus (die vallen uit de toom, Russen nemen gebruikelijk alleen de Russiche trein).

Nu Mongolie verkennen, en tips vragen aan alle leuke mensen in onz hostel. Er zijn zoveel dingen te doen, ik heb er zin in! Foto's volgen nog, die kan ik hier in het hostel helaas niet uploaden. Dus later meer!

xxx

Marieke

PS Voor de foto's check de foto pagina!