Hallo!

Ik heb toch nog even een gaatje gevonden voor een verslagje van de afgelopen dagen. Het was zo leuk, dat kan ik jullie iegenlijk niet onthouden natuurlijk. Ondanks het gebrek aan sanitaire voorzieningen (wassen met vochtige doekjes en plassen met uitzicht: dus achter een boom, of in zo'n houten hutje met een plank boven een gat ergens in een weiland) en het gebrek aan privacy (als we wakker werden in de ger, zat die al helemaal vol met familieleden en buren die relaxed toekeken hoe wij ons zo discreet mogelijk probeerden aan te kleden in onze slaapzak) en het eten waar in het geheel geen groenten of kruiden in voorkomen, had ik heel graag nog veel langer gebleven. Mongolie is echt prachtig, de mensen zijn ontzettend gastvrij, en het is gewoon echt heeeel mooi.

We hebben bij vier families gelogeerd, en met hun meegeleefd. Dus zonder gids, gewoon meeleven met het nomadenleven. Dat betekent meehelpen back to basic, slapen in een ger, water halen uit de rivier, poepscheppen in de ochtend, het vee verzorgen, schapen hoeden, de pasgeboren lammetjes en geitjes 's avonds vangen en in de warme ger plaatsen, zodat ze de koude nacht doorkomen. We mochten ook kennismaken met Mongoolse tradities, het koken van Mongools eten, boogschieten, snuiftabak, het spelen van anklebone (een spelletje met enkelbotjes), zien hoe Mongoolse klederdracht wordt gemaakt, Mongoolse zelfgemaakte kaas eten (heerlijk, al is de gedroogde versie een beetje minder goed te doen), melkthee drinken, het spelen op een paardenkopviool, het zingen van Mongoolse liedjes al trekkend op de ossenkar, etc. Daarnaast waren we constant in die prachtige Mongoolse natuur, uitgestrekte vlaktes met het vee dat overal loopt, bergen, riviertjes (die we ook moesten oversteken met de kar en dat ging soms maar net), ijs. Het is hier overdag trouwens helemaal niet koud, best wel warm zelfs. Het klimaat is gewoon extreem, en daardoor verschillen de temperaturen bij dag en nacht enorm. Dat is ook de reden dat al dat ijs hier kan blijven liggen. (En het is hier natuurlijk ook heel hoog.) Communicatie ging af en toe wel moeilijk. Wij hadden onze woordenlijst en zij die an hun, maar gesprekken blijven dan toch beperkt tot de onderwerpen die daar in staan (leeftijd, hobbies, wat is je beroep, is your cattle fattening up nicely?, etc). Helaas heb ik mijn phrasebook ook per ongeluk terug gegeven aan de Mongoolse bodem (oeps), dus dat hielp ook niet echt. Uiteindelijk bleek dat we met handen, voeten en heel eel geduld en proberen toch hele gesprekken konden voeren (af en toe erg hilarisch, maar des te leuker).

Ik heb het enorm naar mijn zin gehad. Het is jammer nu terug te zijn in Ulaan Baatar. Deze stad is helemaal niet mooi, veel te druk en stoffig en veel te Westers ook. Het echte Mongolie is zoveel beter. Dus over 15 minuten stappen wij de bus in naar de Gobi woenstijn. Weer plassen met uitzicht en handen en voeten werk. Leuk leuk! Hopelijk nu ook: kamelen, paardrijden en tempels. En hopelijk werkt mijn knie nu mee (ik heb helaas een bergbeklimming moeten overslaan, omdat ik een beetje ongelukkig terecht kwam bij het oersteken van een beekje). Jullie horen nog van me! En nog bedankt voor de reacties, het is heel leuk wat van jullie te horen!