Hallo!!

We zijn zowaar in China sinds vandaag! De Transmongolie-express is volbracht! Ik geloof nog neit dat mijn hoofd het al helemaal doorheeft, die zit nog helemaal in Mongolie. De afgelopen twee weken warengeweldig. Ik vind het stiekem heel erg jammer dat ik weg 'moest' naar China. Wijze les voor de volgende keer: geen tickets van tevoren boeken!

DeMongoolse manier van leven is zomooi! Natuurlijk is het leven voornomaden wel zwaar.Zij zijnin het geheelafhankelijk van het land en het weer, en midden in de woestijn is alles wat je nodig hebt ver weg. Zelfs een simpel kopje thee zorgt voor een trip naar een afgelegen waterpomp, of als je geluk hebt een beekje of meer. Aan de andere kant is het heelrustgevend te levenmidden in de natuur: je hebt niets anders dande natuur,vee en je familie en eigenlijk ook niets anders nodig. Het klinkt misschien raar, maar zelfs de wc en douche miste ik niet eens (niemand van ons geloof ik, een ketel water of je hoofd onder een pomp is ook heel prima). Het is wel een eenzaam leven voor Mongolen.Tijdens onze trip stopten we meestal tegen de avond bij een ger die we tegen kwamen onderweg, om te vragen of we op hun kachel mochten koken en in hun ger mochten slapen die nacht. Meestal was het de enige ger in de wijde omtrek.We werden altijd met open armen begroet, en vooral de kinderen waren meestal uitgelaten mensen te zien. Omwat terug te doen hielpen wij dan met het hoeden van de schapen en geiten (die grazen meestal ver van de ger en moetenweer naar huis als de avond valt), of met andere klusjes. Althans als de familie dat toestond, want vaak willen ze niet datde gasten iets moeten doen.

We hebben prachtige dingen gezien: grote klifwanden en rotspartijen midden in de uitgestrekte woestijn, ruines vanboeddhistische kloosters die helaas door de Russen zijn verwoest in de vorige eeuw, natuurparken,allerlei wilde dieren, veel prachtige uitgestrektheid en 's nachts ook vooral heel veel sterren. En natuurlijk ook veel gedaan: een wandeling gemaakt over een gletsjer tussen twee rotswanden,kliffen afgedaald en opgeklommen, weer veel babygeitjes, -kameeltjes en lammetjes geknuffeld, natuurlijk paardgereden, gefermenteerde kamelenmelk gedronken, een ritje op kamelen gemaakt, ons favoriete spel ankelbone gespeeld, onze Mongoolse kookkunstgeperfectioneerden natuurlijk weer in gers geslapen. Dat alles onder leiding van onze lieve gids Alma en de ook hele lieve chauffeur Itsge (of hoe je dat dan ook schrijft).Alma was enorm gezellig, ze weet veel van Mongolie en bovendien zorgdeze er met haar heerlijke kookkunsten ook nog eens voor dat het ons aan de nodige vitamines niet ontbrak (jeej veggies!).Het is wel raar dat iemand voor je kookt, maar dat is weer zoiets van de Mongoolse cultuur. Hoe hard je ook probeert, zevoelen zich heel snel bezwaard als degasten iets moetendoen (zelfs als het vrijwillig is).

Een absoluut hoogtepunt was de vijfde dag van de Gobi tour. We hebben toen een hele leuke rit gemaakt op kamelen, en vervolgens tegen zonsondergang een nog veel mooiere klim gemaakt naar de top van 200 meter hoge zandduinen. Hoe we op het geniale plan kwamen dat we dat wel even konden doen, dat weet ik niet meer. Het was in ieder geval nogal een vermoeiende bezigheid, stijl omhoog op los zand. We hebben ons halverwege toch regelmatig afgevraagd waar we mee bezig waren. Toch maar goed dat Alma pas achteraf zei dat bijna niemand de top haalde. Een uurtje of anderhalf later waren we er dan eindelijk en toen bleek het de vermoeidheid en zandhappen(het waait best hard daar boven) meer dan waard. Zo prachtig, de zon bijna onder en alles leek enorm klein. Ons busje stond ergens als een miniscuul pixeltje in de verte en ik heb nog nooit zo ver kunnen kijken.Dan lijkt de wereld enorm! Een ander bijzonder moment was ons bezoek aan de oude hoofdstad van Mongolie (ten tijde van Chingis Khan) Khar Khorum, waar we in het boeddhistisch klooster Erdene Zuu Khiidhet ochtendgebed van de monniken hebbenmeegemaakt (chanting, ik weet niet zo goed hoe je dat moet vertalen in het Nederlands).

En dan vergeet ik bijna de grootste attractie van alles: de rit in het hippe Russische busje. Allereerstis het misschien handig om te weten dat ze in Mongolie niet aan wegen doen, alleenin en vlakbij Ulaan Baatar.Als een waanzinnige moet je op die wegenom de kuilen heenzigzaggen. Daarom rijdt iedereen liever in de berm naast de weg, omdat dat beter te doen is. In de rest van het land zijn de wegen meer karresporen, een soort van indicatie waar je het beste kan rijden. Ook dat is het kuilen ontwijken een ware kunst, en hoe je dan moet navigeren was ons helemaal een raadsel. We waren dan ook erg blij dat het plafond bekleding had.

Ik moet helaas gaan, mijn internettijd is over. Later meer over China!